Ja, zo gaat dat. De ene dag voel je je alsof je de hele wereld aan kan, de volgende kun je je ineens zo klein en kwetsbaar voelen. Het is nu bijna vier jaar geleden dat mijn vader overleed en ik merk dat het verdriet langzaam minder rauw wordt, dat de scherpe kantjes er langzaam af gaan. Maar de huildagen blijven. Knuffel.
Heel herkenbaar...eerst ben je perplexed dan ongeloof dan hou je je sterk...en dan het besef...het is echt...mijn lieve papa onze spil...ook vorig jaar overleden...ik huil met je mee...ook al lukt het bij mij nog steeds niet zo goed ( door allerlei bijkomende omstandigheden)...het zit hoog maar komt er nog niet uit....ik denk aan je ...huil maar ..het moet er uit!!! Dikke knuffel Cinderell@
Zo een rouwproces heeft heel veel tijd nodig, niemand kan die tijd voor je bepalen, zelfs na jaren niet, er is in onze cultuur ook vaak te weinig tijd en begrip om te rouwen. Ik kan je alleen maar meegeven rouwen mag. Haal zoveel bloemen in huis als je kan want met elke bloem is ze een stukje bij jou. Liefs Marina
Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenHopelijk kun je snel weer bloemetjes plukken!
BeantwoordenVerwijderengroet.
oh lieverd, wat een ontroerend bericht, huil maar gewoon, lucht op uiteindelijk xx
BeantwoordenVerwijderenIk hoop dat er warme armen in de buurt zijn en een straaltje zon..
BeantwoordenVerwijderenJa, zo gaat dat. De ene dag voel je je alsof je de hele wereld aan kan, de volgende kun je je ineens zo klein en kwetsbaar voelen. Het is nu bijna vier jaar geleden dat mijn vader overleed en ik merk dat het verdriet langzaam minder rauw wordt, dat de scherpe kantjes er langzaam af gaan. Maar de huildagen blijven.
BeantwoordenVerwijderenKnuffel.
Ik stuur je een bosje troost...
BeantwoordenVerwijderenOch nou toch,
BeantwoordenVerwijderensterkte!
Meissie toch, Laat maar lopen, het is nodig!
BeantwoordenVerwijderenSterkte!
xoxox
Een brok in mijn keel... Sterkte, laat de tranen maar gaan. Soms kan dat opluchten.
BeantwoordenVerwijderenMoeilijk blijft het, nu straks en ook later. Huil maar, het lucht een beetje op.
BeantwoordenVerwijderenSterkte!
Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenHeel herkenbaar...eerst ben je perplexed dan ongeloof dan hou je je sterk...en dan het besef...het is echt...mijn lieve papa onze spil...ook vorig jaar overleden...ik huil met je mee...ook al lukt het bij mij nog steeds niet zo goed ( door allerlei bijkomende omstandigheden)...het zit hoog maar komt er nog niet uit....ik denk aan je ...huil maar ..het moet er uit!!!
BeantwoordenVerwijderenDikke knuffel Cinderell@
Wat hard. En hartverscheurend beschreven.
BeantwoordenVerwijderenJe hebt een prachtplek om heen te gaan, koester dat! En een prachtmanier om te herinneren.
BeantwoordenVerwijderen-kus voor vandaag, kus voor morgen-
Een hele dikke en vooral virtuele knuffel!!
BeantwoordenVerwijderenVeel sterkte.
Zo een rouwproces heeft heel veel tijd nodig, niemand kan die tijd voor je bepalen, zelfs na jaren niet, er is in onze cultuur ook vaak te weinig tijd en begrip om te rouwen. Ik kan je alleen maar meegeven rouwen mag. Haal zoveel bloemen in huis als je kan want met elke bloem is ze een stukje bij jou.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Marina
huilen we samen?
BeantwoordenVerwijderenKippevel....
BeantwoordenVerwijderenDikke kus
Dikke knuffel.
BeantwoordenVerwijderenbedankt voor alle liefs en goeds.
BeantwoordenVerwijderenHet helpt!