Groot worden

Kleine jongens worden groot. Bij voorkeur niet gestaag, maar met spurten. Zo belandden wij midden in de winter in een niet nader te noemen Warenhuis op zoek naar een winterjas tussen de vroege voorjaarscollecties. Hij vond een warme wollen Schippersjas, zwart met twee rijen knopen. Net als Kapitein Rob, verzuchtte hij met de grootste Glimlach. Een rood gestreepte sjaal en een schipperspet completeerden nog diezelfde dag de outfit.

Zijn haar was al een tijd te lang. Een kapper hoefde niet van hem. Een stoel in de keuken, een swingend muziekje op de stereo en Moeders Schaar waren afdoende. Tot afgelopen zaterdag. Mijn vraag 'Zullen we vandaag je haar even knippen?' werd van de hand gewezen. Hij wilde naar de Kapper. En wist precies wat er met zijn haar moest gebeuren. Kort aan de zijkanten, langer bovenop. Net als Kapitein Rob.
Gewapend met plaatjes togen we die middag naar de kapper, die zijn Playmobil-kapsel omtoverde in een stoere Rockabilly-kuif.

Gistermiddag liepen we een niet nader te noemen winkelcentrum uit. Op de parkeerplaats werden we ingehaald door een wat olijk ogende puber in een zwart bomberjack, met petje, zonder haar. 'Mag ik u wat vragen, mevrouw?', sprak hij mij aan. Toen ik mij naar hem omdraaide wees hij meteen naar mijn Jongste en stelde: ' Dit kan toch niet. Zo'n Jas, dat Haar.' Hij had het woord inmiddels gericht tot mijn Jongste, die ongeveer tot zijn middel reikte.
'Moet je nou kijken, dat is toch niet normaal hoe jij eruit ziet.
Je lijkt wel een Hoomoo!'

Overrompeld, ontredderd herhaal ik drie keer mijn Vraag: 'Weet je wel wat je zegt, hij is Zes!' In de Hoop dat hij de gevolgen van zijn actie overziet. Dat hij inbindt. Het terugdraait. Pas bij de derde keer stopt hij met ratelen tegen mijn Zoon. Hij richt zich weer op en kijkt mij aan, met iets dat lijkt op Trots in zijn blik. 'Asjeblieft,' zegt hij. Hij vond dat iemand het moest zeggen. Hij draait zich om en loopt terug naar zijn vrienden, door wie hij als een Held wordt onthaald. En laat Kapitein Rob in tranen achter.